Aleksej Orlovetski

Alles aan dit concert is romantisch. Het repertoire, het instrument, de setting en natuurlijk Orlovetski zelf.

Toegegeven, de muziek van de negentiende eeuw vormt de ruggengraat van ons concertrepertoire. De meeste van onze concerten - of het nu orkestconcerten, kamerconcerten of recitals zijn - hebben daarom een overwegend romantisch programma. Toch springt dit concert er wat dat betreft uit. Aleksej Orlovetski speelt acht stukken, en allemaal zijn ze romantisch van aard. Niks Mozart, Bartók of Debussy, het zijn de meesters van de IJzeren Eeuw die hier onze oren bereiken.

En Orlovetski is er niet zuinig mee. Na twee stukken van zijn landgenoot Tsjaikovski laat hij werk horen van de Duitse Rus Pavel Pabst en de Poolse Rus Ignacy Paderewski, die later trouwens premier van het onafhankelijke Polen werd. En dan... Dan krijgen we de Sonate in b van Franz Liszt te horen. Een werk van grote proporties en een monsterlijke moeilijkheidsgraad. Het is al een traktatie om dit stuk live voorgespeeld te krijgen, maar Orlovetski brengt het als onderdeeltje van een groter concert. Alsof het niets is! De bekende nocturne van Chopin en het muzikale moment van Schubert voelen ineens maar als toegiften - wat ze ook zijn, ook al zou geen enkele pianist zich schamen om ze als reguliere onderdelen op zijn programma te zetten.

O ja, we zouden het nog over het instrument hebben. Orlovetski koos voor dit concert niet voor een moderne vleugel, maar voor een Érard. Dit typisch negentiende-eeuwse instrument met zijn meetrillende snaren was de grote favoriet van Liszt. Reden genoeg voor een Lisztiaan als Orlovetski om ook de sonate daar eens op te spelen.