Baby Strauss en de Spanjaarden

Spaanse muziek blijft onderbelicht in de concertzaal, net als de kamermuziek van Richard Strauss. Hier komen ze allebei onder het stof vandaan.

Richard Strauss is beroemd geworden met hemelbestormende symfonische gedichten - vaak met een metersdiepe partituur - en een groot aantal opera's. Deze werken eisen de aandacht op en verdelen de geesten in muziekland. Voordat Strauss kennismaakte met de muziek van Liszt componeerde hij in een veel traditionelere stijl. Deze jeugdwerken eisen de aandacht niet op maar halen evengoed een hoge kwaliteit. De wereld heeft ze de afgelopen decennia langzaam ontdekt. In zijn Pianokwartet in c opus 13 horen we de invloed van Schumann en Brahms.

In het tweede deel van het concert horen we Spaanse muziek. En dat hoeven we er nauwelijks bij te zeggen, want dat kunt u horen. Enrique Granados doopt zich met zijn Spaanse dansen - oorspronkelijk voor piano solo, hier bewerkt voor piano en drie strijkers - het duidelijkst in de Spaanse folklore: een rijke maar ook afwisselende bron die zoveel meer omvat dan alleen de flamenco. Joaquín Turina schrijft een werk met de algemene titel Pianokwartet in a-klein, maar o! onder die conventionele oppervlakte zit een schat aan flamencotoonladders en dansritmes. Krijgt u ook al zin in die muziek? Meteen opzetten, zouden wij zeggen!