Bitterzoete liedjes

Iedere rechtgeaarde muziekliefhebber kent de liederen van Schumann. Maar, zo weten liedzangers maar al te goed, er is nog zoveel meer. Christa Pfeiler en haar pianist Rudolf Jansen staan klaar om ons met een overvol programma te verrassen!

Op dit programma geen Dichterliebe of Frauenliebe, wel het iets minder bekende Myrthen. De titel van de cyclus en van vele liederen daaruit is bepaald zoet. De toon is dat niet altijd: liefde heeft zo zijn nare kanten, zelfs hier.

Later in het recital stuiten we op Wolf en Mahler. Met hen zitten we in de laatromantiek. De melodieën die bij Schumann nog eenvoudig en vloeiend waren, krijgen hier allerlei haken en ogen. Wolf kleedt de melodie vaak uit tot het lied iets declamatorisch krijgt. Mahler, wiens liederen trouwens ook vaak in orkestversie worden uitgevoerd, kan een ogenschijnlijk banale melodie combineren met een ingewikkelde begeleiding. Vaak heb je al meteen in de gaten dat je met een dubbele bodem te maken hebt: de liederen zijn licht en zwaar tegelijk.

Rachmaninov is een late laatromanticus. Je kunt zeggen dat hij te laat geboren is. In feite waren er veel meer componisten van zijn generatie die niets van de moderne muziek moesten hebben en romantisch bleven componeren. Rachmaninov werd er alleen veel bekender mee, omdat hij met kop en schouders boven de meeste van die late romantici uitsteekt. De geboren Rus werd beroemd als pianovirtuoos en zodoende kennen we vooral zijn pianowerken. Zijn liedwerk werd daardoor een beetje overschaduwd. In dit recital kunt u zelf horen hoe onterecht dat was.