Canadese murenslechters

De Canadese muziek staat nog steeds in de schaduw van haar Amerikaanse voorbeelden. Maar voor Tim Brady en Quasar kom je echt de deur wel uit!

Er zijn intussen al heel veel musici die van de daken schreeuwen dat ze zich door alles en iedereen laten beïnvloeden. Dat de grenzen tussen avant-garde, jazz en pop ze niets kunnen schelen, dat er voor hen alleen goede en slechte muziek bestaat. Zulke clichés doen ons weinig meer. Maar Tim Brady - tja, we willen het niet zeggen, maar die deed het al voordat het cool was. Hij werkte als jazzgitarist en als modern componist, en die invloeden gingen al vroeg door elkaar lopen. Aan de rock ontkwam hij - uiteraard - ook niet. Zo ontstond, zeker in zijn werk voor gitaar, een eclectische stijl die het evenwicht en de eenheid opmerkelijk goed bewaart.

Ook het Quasar Saxofoonkwartet is typisch van deze tijd. Dit Canadese viertal stortte zich in het verleden op van alles, onder meer op de muziek van Frank Zappa. Die keuze zegt eigenlijk wel genoeg. Deze vijf Canukken hebben elkaar terecht gevonden. In het laatste stuk spelen ze geheel begrijpelijk samen.