Carte blache

Je geeft een ensemble de vrije hand. Dit is waar ze mee aankomen.

Behalve Beethoven Kwintet opus 16 is er niet zoveel traditioneels aan dit concert. En juist Beethovens aanwezigheid maakt dit concert nog bijzonderder: naast alle moderne meesters is er toch ook plaats voor hem.

Ook Chiel Meijering valt buiten de boot. Eigenlijk overal waar hij verschijnt. De melige, vaak onderbroekenlollige titels van zijn stukken tonen dat hij zichzelf niet al te serieus neemt. Hij levert stukken aan de lopende band aan, meestal voor kamermuziekensemble, gewoon voor de gelegenheid gecomponeerd. Niemand hoeft ze meer dan een keer uitvoeren. Maar het mag best, want zijn muziek maakt je altijd blij en wordt niet echt oud.

Tussen deze twee uitersten vinden we eerbiedwaardige moderne klassieken als Leoš Janáček, Jean Françaix en Luciano Berio. Die laatste heeft met zijn postmoderne benadering wel iets weg van Meijering. Humor ontbeert hij ook niet. Een titel als Opus number zoo spreekt voor zich.