Concerten Tot en Met Concert XXXIX: What Remains?

Wat blijft er over van de Nieuwe Muziekcultuur? Van de reputatie van componisten? Of van nog iets anders?

Begin deze eeuw (of eigenlijk deels nog in de vorige) klonken in Amsterdam de Concerten Tot en Met. Te horen was nieuwe muziek van levende componisten. En zo hoort het ook, want de canon schrijft zichzelf niet: daarvoor moeten componisten eerst tot klinken komen en het liefst zo vaak mogelijk.

What remains? de titel van het laatste werk, dat op naam staat van Richard Barrett. Het is ook de titel van het hele concert. Wat is hier de gedachte achter? Vragen ze zich af welke stukken er populair blijven? Tenslotte horen we hier geen splinternieuwe muziek, maar stukken uit de jaren tachtig en negentig. Hun componisten willen waarschijnlijk heel graag dat die stukken repertoire houden. Of misschien gaat het erop welke dingen hetzelfde blijven door de eeuwen heen. Michael Finnissy kijkt met zijn compositie "Alkan - Paganini" heel nadrukkelijk achterom - naar de muziek van twee megavirtuozen uit de negentiende eeuw, voor wie 'onspeelbaar' niet bestond.