Concerto Antico

De naam van het gezelschap had fantasievoller gekund, maar de muziek die ze maken is erg de moeite waard. In dit concert nemen ze ons mee op een spoedcursus instrumentale barok.

Aan het begin van de barok hoor je duidelijk hoe de instrumentale muziek snel aan belang wint, hoe genres als toccata, ricercare en passacaglia steeds belangrijker worden, hoe het idioom steeds verfijnder klinkt. Ten tijde van Tarquinio Merula (niet te verwarren met Claudio Merulo) en Michelangelo Rossi heeft de instrumentale muziek al een behoorlijk niveau bereikt. Dit stelt specialisten als Johann Kapsberger in staat om ook op een instrument als de theorbe (de basluit) sterrenstatus te bereiken en er stukken voor te publiceren.

Via de violist-componist Biagio Marini gaan we naar Corelli, die met zijn vernieuwende sonates en concerten de achttiende eeuw inluidde voordat die goed en wel begonnen was. Alle componisten tussen 1700 en 1730 werden zijn navolger, daar is nauwelijks iets aan overdreven. Bij Händel hoor je die invloed heel duidelijk, zeker nu Concerto Antico een triosonate van hem naast een kerksonate van Corelli zet. Afsluiten doen we met een werk van Franz Ignaz von Biber, wiens combinatie van fabelachtig vioolspel en fantastische muzikale verbeeldingskracht zelfs door Bach maar nauwelijks geëvenaard werd.