Concours de la chanson 2005

Een jaarlijkse traditie die wij al te graag meenemen.

'Chanson' is gewoon Frans voor 'lied', maar internationaal betekent het zoveel meer. In Frankrijk ontstond gedurende de twintigste eeuw een liedtraditie die zijn eigen weg ging en ondanks onophoudelijke invloeden uit Amerika toch altijd zichzelf bleef. Een vleugje cabareteske humor, een vleugje salon-sentiment à la Chopin, een vleugje literaire pretentie met de inherente sierlijkheid van de Franse taal, en dat alles op een traditioneel bedje van vooroorlogs orkestraal ambacht waar de Fransen maar moeilijk van kunnen scheiden.

In De Kleine Komedie in Amsterdam vindt jaarlijks het Concours de la Chanson plaats. Een tiental artiesten of groepen neemt elk twee liedjes mee, waaruit een winnaar wordt gekozen. (Twee van de tien gaven geen toestemming voor uitzending, hetgeen verklaart waarom we maar zestien liedjes hebben.) Soms komen de artiesten met een eigen liedje, meestal echter zijn het klassiekers waar de keuze op valt. Édith Piaf en Jacques Brel zijn vaste gasten, maar ook moderne klassiekers als Céline Dion (jaja, een Franstalige Canadese die ook in haar eigen taal zingt) komen voorbij.