Muziekgeschienis wordt geschreven en talloze keren herschreven. Zeker bij muziek die nog niet zo oud is, ligt niet vast wat er voor de eeuwigheid is en wat niet.
Zoiets dachten de programmeurs van "de Verkenning" blijkbaar ook. Deze concertreeks, die in vijftien concerten de muziekgeschiedenis van pakweg 1885 tot 1985 naloopt, komt nu in zijn eindfase. De meeste componisten die we hier aantreffen gingen niet mee met de avant-garde van hun tijd, en de meesten zullen de grote muziekgeschiedenissen wel nooit halen. Dat mag geen reden zijn om hun muziek niet meer uit te voeren.
De bekendste naam op dit programma is Alfred Schnittke. Zijn naam was in de periode 1966-76 nog vrijwel onbekend, zeker in het westen. In de jaren tachtig zou hij echter kamerbreed doorbreken met zijn postmoderne stijl, waarin stijlcitaten uit alle mogelijke soorten muziek provocatief naast elkaar staan alsof de luisteraar zelf maar moet uitmaken wat hier de bedoeling van is...
Yoshihisa Taïra, een geboren Japanner die in Frankrijk woonde en werkte (vandaar het trema op zijn naam), deed zoals alle Japanners na 1945. Hij zoog de westerse avant-garde als een spons op, maar zijn oosterse achtergrond maakte wel dat hij een compleet eigen stijl schept - niet eens typisch oosters, maar op de een of andere manier toch typisch Japans. Ondogmatisch modern.
Residentie blaaskwintet: Koos Verheul (fluit), Hans Roerade (hobo), Ton Kersten (fagot), Jan Cober (klarinet), Vicente Zarzo (hoorn)
Janet Krause (viool), Bernadette Verhagen (altviool), Erika Waardenburg (harp)
Residentie blaaskwintet: Koos Verheul (fluit), Hans Roerade (hobo), Ton Kersten (fagot), Jan Cober (klarinet), Vicente Zarzo (hoorn)
Erika Waardenburg (harp)
Residentie blaaskwintet: Koos Verheul (fluit), Hans Roerade (hobo), Ton Kersten (fagot), Jan Cober (klarinet), Vicente Zarzo (hoorn)
Mondriaan Kwartet: Jan Erik van Regteren Altena en Edwin Blankenstijn (viool), Prunella Pacey (altviool), Eduard van Regteren Altena (cello) m.m.v. Fred Oldenburg (piano)