de Verkenning deel 14 (1977-81)

"de Verkenning", een concertreeks uit 1989/90 die een eeuw aan Nieuwe Muziek bestreek, komt nu bij zijn eennalaatste aflevering aan.

Met muziek van amper tien jaar oud het podium betreden, dat brengt nadelen mee. De muziek is te jong om de canon gehaald te hebben en te oud om echt nog in de mode te zijn: de stukken zijn ten slotte al in première gegaan. En wie zegt dat dit de muziek is die we over vijftig jaar nog goed vinden?

De programmeurs spelen op safe - een klein beetje dan. Op het programma vinden we vooral grote namen: componisten die het in eerdere decennia al gemaakt hebben, maar die destijds nog steeds actief waren. Iannis Xenakis bijvoorbeeld - we kennen hem vooral van zijn werk uit de jaren vijftig en zestig, maar hij is nooit opgehouden met componeren. Ook in zijn rijpe jaren eist hij nog steeds opperste inspanning van luisteraar en uitvoerende.

Luigi Nono, die trouwens eerder die maand overleden was, verzaakte zijn communistische ideaal niet, maar hij ging wel, net zoals de meeste veteranen van de jaren vijftig, aan het eind van zijn leven weer toegankelijker en melodischer componeren.

Theo Loevendie is een ander verhaal. Hij is een representant van de o zo Nederlandse improvisatiescene. Hier horen we hem van een andere kant. In zijn "Zes liederen op Turkse volksteksten" belijdt hij de liefde voor de Turkse muziek, maar vooral voor zijn eerste (Turkse) vrouw.