Druppeljazz

Moet jazz swingen? Vroeger een domme vraag, maar tegenwoordig zijn de meningen daarover verdeeld. Kris Davis bijvoorbeeld is daar niet van overtuigd.

Toen de moderne jazz zich ontwikkelde, ontwikkelden zich ook duizend-en-een substijlen en persoonlijke benaderingen. Jazzmusici wilden niet meer blind een stroming volgen, maar hun eigen originele geluid laten horen. Voor veel musici betekende dat ook: uit de dwangbuis van de swingende vierkwartsmaat breken.

Pianiste Kris Davis is duidelijk een vrouw van de spaarzame noten. Haar composities en improvisaties beginnen vaak met een paar losse tonen, waar geen ritme in te horen valt. Gaandeweg bouwt het geheel zich wel op en komt de swing er beetje bij beetje in. Daaraan horen we dat Davis gewoon een jazzpianiste is: als het moet, rijgt ze de zestiende noten gewoon vloeiend aan elkaar alsof het niets is.

Behalve vier van haar eigen composities (waarvan één voor prepared piano) horen we twee composities van Thelonious Monk. Deze bebopper, bekend om zijn onbeheerste speelstijl, laat zich in deze devote stukken ook eens van een andere kant kennen.