Een halve eeuw aan moderne klassiekers

Dat je als pianist niet stopt bij Chopin, dat is één ding. Maar het is heel wat anders om drie verschillende stijlen in één concert te stoppen.

Toch is dat wat Arielle Vernède hier doet. We horen Debussy's Images uit 1907. Debussy, dat weet iedere pianist die hem ooit onder handen heeft gehad, vereist zo zijn eigen techniek. Wie hem als een klassiek of romantisch meester speelt, laat er niets van over. Maar als je de stukken wel begrijpt, tover je de mooiste dingen te voorschijn.

Verder is er werk van Szymanowski, een Poolse componist uit het Interbellum wiens werk soms dichtbij de atonaliteit komt, en Berio. De Italiaan Luciano Berio stond nog aan het begin van zijn carrière toen hij de Cinque variazioni schreef. Zoals zovelen van zijn generatie was hij in de ban van Boulez en Stockhausen. Dit strenge werk, waarin de variaties gebaseerd zijn op één cel van drie tonen, vestigde zijn naam. Later zou Berio een veel lossere stijl hanteren, meer op de menselijke maat, minder op cijfertjes en wiskundige operaties. Een beetje klinkt die neiging ook hier al door.