Een vaste burcht en een dodenmis

De Nederlandse koorcultuur is niet kapot te krijgen. Wat wil je ook, met zoveel meesterwerken in het genre.

In dit concert uit 1986 zingt de Koninklijke Christelijke Oratoriumvereniging twee van zulke meesterwerken. Eén kent u zeker, het andere is ook bepaald niet onbekend. En hoewel de vereniging uit protestantse kring voortkomt, schuwt men ook de katholieke muziek niet.

In Bachs cantate Ein feste Burg ist unser Gott heeft het koor een hoop te doen. Dat is niet de enige reden voor haar populariteit. Want hoewel alle 200 cantates van Bach goed tot uitstekend zijn, steekt deze er echt wel bovenuit. De koraaltekst, een berijming van Psalm 46, is voor protestanten van enorme betekenis.

Over Mozarts Requiem is eigenlijk alles al gezegd. Eén van zijn allerbeste werken, onder schimmige omstandigheden ontstaan, overschaduwd door zijn slopende ziekte, bij zijn dood onaf achtergelaten, voltooid door zijn leerling Süssmayr en sindsdien constant onderwerp van discussie of deze daar wel goed aan heeft gedaan. Het koor krijgt het ene na het andere haren-ten-bergerijzende hoogtepunt, terwijl de vier solisten tussendoor aria-achtige delen te verwerken krijgen. Iedereen die een beetje toon kan houden moet dit werk één keer in zijn leven gezongen hebben.