Femmes Fatales

Componerende vrouwen zijn er altijd geweest. Welke van de drie namen uit dit concert kent u?

Er wordt al heel wat jaren gediscussieerd over meer vrouwen in de klassieke muziek. Dat zou de concertpodia een wat eerlijker afspiegeling van de samenleving moeten maken. Niet iedereen is daar even gelukkig mee. De weinige vrouwen die in het verleden gecomponeerd hebben, haalden zelden de absolute top. Waarom zou je, uit het grote contingent modale componisten, nou net de vrouwenmuziek moeten spelen? Anderzijds kregen deze vrouwen bij leven vaak genoeg lof toegedicht. Zijn ze daarna vergeten omdat ze vrouw waren? Of omdat hun muziek wel goed, maar niet uitzonderlijk was?

In deze discussie is het natuurlijk noodzakelijk om te weten waar je over praat. Als je de componisten waar het om gaat niet kent, heeft het geen zin om een oordeel te vellen. Componisten als Giulia Caccini, Clara Schumann en Betsy Jolas moeten dus op cd en in de concertzaal verschijnen, zodat wij er kennis van kunnen nemen. Dat gebeurt hier. We horen strijkkwartetten van Henriëtte Bosmans (een van de grootste Nederlandse componistes) en Rebecca Clarke, plus een nonet van Louise Farrenc. Het Nonet (met de wereldberoemde violist Joseph Joachim op viool) was een van Farrencs grootste successen en betekende een flinke doorbraak. Bij haar werk als docente aan het conservatorium had ze tot dan toe genoegen genomen met minder loon dan haar mannelijke collega's. Maar gesteund door dit succes werd ze mondig genoeg om gelijke betaling te eisen - wat haar ook werd toegekend.