Gezongen Telemann

De Oude Muziekbeweging zorgde voor een ware revival van Telemannmuziek, maar bijna altijd is het instrumentale muziek wat je hoort. Nu horen we een keer zijn cantates.

Georg Philipp Telemann, na Händel misschien wel de meest gevierde componist van zijn tijd, raakte na zijn dood snel in de vergetelheid. Mozart en Beethoven hebben misschien wel nooit van hem gehoord, zo snel werd zijn muziek vergeten. Wie zijn naam daarna nog kende, bracht hem steevast in verband met veelschrijverij en commerciële oppervlakkigheid. Bijna altijd werd hij in één adem genoemd met Bach: die had tenminste laten zien hoe het wel moest!

Deze beweringen werden pas kritisch bekeken toen de historische uitvoeringspraktijk opkwam. Zij gingen Telemanns werken weer op grote schaal uitvoeren en zie: zijn muziek was toch niet zo oppervlakkig als we altijd dachten! Onder de goed in het gehoor liggende suites, concerten en sonates bleek toch meer originaliteit en expressie te zitten dan we altijd hadden aangenomen. Vergelijkingen met Mozart en andere grote jongens vielen al.

De emancipatie van zijn andere muziek loopt daar een beetje bij achter. De reden is dat het niveau daarvan wat meer schommelt. Zijn cantates zijn bijvoorbeeld lang niet allemaal goed en vaak maar routineuze haastklussen. Gelukkig kan dat van deze drie stukken niet gezegd worden. Luister bijvoorbeeld maar eens naar de wereldlijke cantate Die Tageszeiten, waarmee Telemann bijna al op Haydn vooruitloopt!