Naar jazz luister je altijd anders als erbij gezongen wordt.
Jazz is in de kern een instrumentaal muziekgenre. Een groep muzikanten speelt een standard en improviseert er variaties over. Maar omdat de basis vanouds al vaak een blues of een song was, werd er al voor de oorlog bij gezongen, vaak door een zangeres.
Vocale jazz is wezenlijk anders dan instrumentale jazz. Omdat de zanger(es) de blikvanger is, kan er niet al te uitgebreid bij geïmproviseerd worden. Dan heeft de zangpartij te weinig te doen. Des te belangrijker wordt de manier waarop de zanger(es) het zingt. Hoe is de voordracht? Komen er versieringen? Hoeveel vrijheid wordt er genomen?
Heleen van den Hombergh weet wel raad met deze aandacht. We kennen haar al jaren van het podium - niet alleen als zangeres, maar ook als spreekster over duurzame energie. Vertelt ze hier haar eigen verhaal? Sowieso met de uitvoeringen die ze hier op de mat legt. En met het repertoire: grote songs van grote meesters, maar absoluut geen standards. Uit Porgy en Bess zingt ze bijvoorbeeld "I loves you Porgy", waar ze met "Summertime" net zo goed was weggekomen. Verder horen we Stevie Wonder en Todd Rundgren. Eigen composities of composities van haar combo (waarin we onder meer Utrechter Bert van den Brink op piano horen) domineren niet, maar laten toch ook op dat niveau een persoonlijke noot meeklinken.