Het huisensemble van de twintigste eeuw

Het was eind 1999. Voor veel musici reden om terug te blikken op een eeuw vol uitdagende, hemelbestormende muziek.

Zeker voor het Arditti Quartet, het Nederlandse strijkkwartet dat zich helemaal in modern en hedendaags repertoire heeft gespecialiseerd en onder meer Stockhausen en Ferneyhough met wereldpremières beloonde. En er viel genoeg op terug te blikken. In de twintigste eeuw had het strijkkwartet nog helemaal niets van zijn relevantie verloren. Veruit de meeste grote componisten hebben wel aan het genre bijgedragen, en voor sommigen vormt het de kern van hun werk. Voor Bartók bijvoorbeeld, wiens zes kwartetten een gave staalkaart van zijn stilistische evolutie vormen. Het Arditti Quartet kiest voor nummer vier, het meest vooruitstrevende. Ook bij Ligeti en Webern horen de strijkkwartetten tot het belangrijkste wat ze geschreven hebben. Voor Stravinsky geldt dat wat minder, maar zijn Concertino is evenmin te versmaden. Het Arditti Quartet gebruikt het hier als inspeelwerkje! Dat zegt genoeg over het ongehoorde niveau dat deze vier musici bereikt hebben.