Historisch en anachronistisch

Pleyel en Erard zijn pianohistorie. Helaas met de nadruk op historie, want nadat deze bedrijven kopje onder gingen, verdween ook het type piano dat ze maakten.

Zwaar, hard van volume en meestal kruissnarig, zo kennen we nu onze piano's. Veel oude pianomuziek klinkt daardoor wezenlijk anders dan de componist voor ogen had. Dat is geen onoverkomelijk bezwaar, maar het heeft wel meerwaarde om een oude piano te gebruiken. Chopin op de Pleyel is Chopin op zijn eigen favoriete piano.

Frederic Voorn gaat nog een stapje verder. Hij gebruikt de Erard en de Pleyel niet alleen voor romantische muziek, maar speelt er ook Haydn en Scarlatti op. Een opmerkelijke keus, want Scarlatti had nog een klavecimbel en Haydn schreef met een Weense fortepiano in gedachten. Het is duidelijk: Voorn stoft de oude piano's niet alleen af uit historische overwegingen. Hij geeft duidelijk de voorkeur aan de aanslag en het geluid dat Pleyel en Erard bieden.