Holland van Duits naar Frans

Drie mooie Nederlandse kamermuziekwerken van redelijk bekende componisten. Ze vertellen het verhaal van de Nederlandse muziekgeschiedenis.

Wij Nederlanders hebben niet altijd vooraan gestaan in de muziekgeschiedenis. Maar beweren dat we amuzikaal zijn, dat op zijn minst zwaar overdreven. Geen beter wapen tegen vooroordelen dan kennis, dachten de mensen achter dit concert. De muziek van drie Nederlandse meesters uit laatromantiek en interbellum passeert de revue. Het beeld van onze muziek - tot aan de Eerste Wereldoorlog zeer Duits, daarna behoorlijk Frans van aard - blijkt globaal te kloppen. De Romantische serenade van Brandts Buys is schatplichtig aan Brahms, terwijl we bij Rudolf Escher eerder een soort verlate Ravel horen.

Joseph Hollman, de minst bekende van de drie, was in zijn tijd vooral gevierd als cellist. Zijn compositorisch werk stond daarbij volledig in de schaduw. Maar een eeuw na zijn grote triomfen herinnert zich niemand de grote Hollamn meer van het podium. Wat rest zijn zijn composities. Nu de schaduw van podiumcarrière er niet meer overheen hangt, kan zijn compositorisch werk op eigen titel beroemd worden.