Il Delirio Amoroso

Il delirio amoroso is een cantate van Händel, maar ook een barokduo.

Op het eerste gezicht valt er weinig eenheid te bespeuren op het programma. Ja, alle muziek komt uit de achttiende eeuw, dat wel. Maar wat heeft een sonate van Scarlatti te maken met een cellosonate van Boccherini? En waarom zitten een cello- en een klaviersuite van Bach in één programmadeel, alsof ze een eenheid vormen?

Ondanks de grote verschillen is er één duidelijke overeenkomst. De muziek op het programma is overwegend zorgeloos, rustiek en in majeur. Grote smart ontbreekt, militair machtsvertoon ook. Haydn gebruikt de gedempte toonsoort As-groot om zijn fraaie melodieën een matte glans te geven. Bij Boccherini is een rustieke sfeer bijna intrinsiek onderdeel van zijn werk. En Bach, laten we eerlijk zijn, die horen we in deze werken ook niet van zijn meest gecompliceerde kant. Zo is dit een concert waar een heerlijke rust van uitgaat, maar dat door zijn afwisseling is stijl toch spannend blijft.