Jan Brokken & Wim Statius Muller

Een boek komt tot leven in De Rode Hoed.

Misschien kent u het boek Waarom elf Antillianen knielden voor het hart van Chopin. Of misschien hebt u het zien liggen in de boekhandel en bent u eraan voorbijgelopen. In dit boek doet Jan Brokken, die zelf jarenlang op Curaçao gewoond heeft, verslag van een onbekende kant van het eiland. Toen Chopin in de negentiende eeuw de Cariben bereikte, maakte hij daar een rage los. Zijn walsen en mazurka's maakten een rage los die tot diep in de twintigste eeuw duurde, en inspireerden lokale componisten - deels via de omweg van de Amerikaan Louis-Moreau Gottschalk - om de eigen tumba ook tot salondans te maken. De componistenfamilie Palm blonk uit in dit soort muziek.

Pianist en componist Wim Statius Muller (1930-2019) slaat hier met Jan Brokken de handen ineen om de luisteraar een flinke inleiding te geven in deze Curaçaose pianomuziek. Als kind heeft hij nog les gehad van Rudolf Palm. Later werkte hij jarenlang als geheim agent in binnen- en buitenland. Toch lag zijn hart altijd bij de muziek. Zijn leven lang schreef hij walsen, mazurka's en tumba's in de Curaçaose stijl - de traditionele Curaçaose stijl, want avant-garde zat hem niet in het bloed. Brokken leidt elk stukje in met een uitvoerige toelichting. De luisteraar heeft hier de keuze om die verhaaltjes over te slaan. Niettemin zijn ze erg onderhoudend en ook informatief de moeite waard.