De appel valt niet ver van de stam.
U kent het liedje Jimmy wel, nietwaar? Boudewijn de Groot, dan al collectief cultuurbezit, zingt anno 1973 over zijn pasgeboren kind. Als hij maar geen voetballer wordt, ze schoppen hem misschien halfdood. Maar liever dat nog dan het bord voor zijn kop van de zakenman. De softe jaren zeventig ten voeten uit.
Boudewijn kon gerust zijn: Jim werd geen voetballer, geen zakenman maar 'gewoon' muzikant. Net als zijn broertje Marcel trouwens. Maar waar Marcel duidelijk de voetsporen van zijn vader volgde en het in de popmuziek zocht, zet Jim een stapje terug. Hij houdt meer van kleinkunst, cabaret, chanson - muziek uit grootvaders tijd. Denk aan Pisuisse en Louis Davids. Tja, de appel kan vanuit de boom ook een stukje terug vallen...
In dit programma brengt hij een veertiental liederen. Een paar van zijn eigen hand, maar toch vooral echte klassiekers. "De kleine man", "Onder de boomen van het plein" en niet te vergeten "Mensch, durf te leven!" Een lied dat je opa nog woord voor woord meezingt. En eigenlijk zouden we dat allemaal moeten doen, want meer dan een eeuw later is dit lied nog net zo tijdloos en toepasbaar als altijd.