La Dolcezza

Eind zeventiende eeuw hing er wat in de lucht. De moderne muziek stond op het punt van doorbreken!

Bij zeventiende-eeuwse barok denken onze oren vaak: leuk, maar er ontbreekt iets. Ergens loopt deze muziek tegen beperkingen aan. Dat komt met name door de harmonie: bepaalde akkoordprogressies die voor ons dagelijkse kost zijn, moesten nog worden uitgevonden.

Dat uitvinden gebeurde in Italië. De geniale Arcangelo Corelli gaf de barokmuziek precies dat beetje extra waardoor achttiende-eeuwse muziek zoveel gemakkelijker loopt dan zeventiende-eeuwse muziek.

Corelli maakte deel uit van een grotere beweging. Zo eind achttiende eeuw nam de triosonate snel in betekenis en prestige toe. De vernieuwingen van Corelli zouden die rage alleen nog maar versnellen. Nu was het voor een keer de instrumentale muziek die de trend zette, en niet opera of kerkmuziek! We horen hier diverse sonates uit de jaren 1680. Naast Corelli horen we ook Purcell en Rosenmüller, die allebei op hun eigen manier ook in de voorhoede stonden. Stuk voor stuk zijn het sonates die in onze eeuw nog steeds meteen mooi worden gevonden en nog steeds weten te verrukken.