Leçons ténèbres deel 1

In 2010 omvatte het Festival Oude Muziek een reeks concerten rond Franse passiemuziek. Specifieker: Leçons ténèbres.

In de tweede helft van de Goede Week - dat wil zeggen de dagen vanaf Schortelwoensdag - wordt de liturgie behoorlijk verschraald. Het verraad, het leed en de dood van Jezus mogen niet feestelijk zijn. Ook op het gebied van kerkmuziek is er weinig mogelijk. De klaagzangen van Jeremia, dat mag wel. Zo ontstonden er diverse zeer uitgebreide zettingen van deze aanklachten, waarbij zelfs de Hebreeuwse letters aan het begin uitgebreid de aandacht krijgen. Zo luistert men die donkere dagen toch nog op.

De reeks begint met het werk van Mathieu Aubery, een componist zo onbekend dat hij zelfs niet in de New Grove staat, de meterslange standaard-encyclopedie van de muziek. We weten dan ook weinig van hem. Hij schijnt werkzaam te zijn geweest tussen 1722 en 1738 en kwam van Bayonne. In zijn Leçons noemt hij zich 'musicien du roi'. Zijn klaagmuziek is over het algemeen niet zo klaaglijk: onder invloed van het opkomende rococo horen we vooral majeur en eenvoudige melodieën. Je zou bijna denken dat je naar een herderscantate zit te luisteren.

Voor deze concertreeks vroeg men steeds één levende componist om een stuk in de geest van de klaagzangen te schrijven. De componist moest daarbij niet alleen aansluiten op het idioom van de muziek, maar vooral ook de barokke bezetting gebruiken. In het openingsconcert kreeg Max Knigge die eer. In amper twee minuten schuift Esta selva selveggia aan ons voorbij als een tableau op een schuifblad.