Música Temprana

Música Temprana brengt nu al jaren de Zuid-Amerikaanse barok naar de Europese concertzalen. Het blijkt een bron die niet gauw opdroogt.

Koloniaal Amerika was een land van plantages en goudzoekers. Je zou denken dat het cultureel weinig voorstelde - de grote cultuur werd in het moederland gemaakt. Wel, dat gaat misschien op voor Noord-Amerika, maar beslist niet voor Latijns-Amerika. Er was een inheemse bevolking die bekeerd moest worden, en indachtig de contrareformatie ging dat het beste met pronkvolle kunst. Dus werd het continent volgebouwd met barokke kerken.

In die kerken moest ook muziek worden gemaakt. Daarvoor kon je grijpen naar Europees repertoire, en dat gebeurde ook zeker. Maar ver van het moederland kwam er ook behoefte aan nieuwe muziek. Velen volgden de kerkmuziek van Europa na, maar in deze isolatie ontstond er vanzelf iets nieuws. Zo ontstonden er christelijke liederen in het Quechua en andere de inheemse talen - de nieuwe bekeerlingen verstonden immers geen Latijn. Niet zelden horen we ook de ritmes van de Andes en het regenwoud terug in deze muziek. Soms werden deze ritmes ook meegenomen naar Europa. De chaconne bijvoorbeeld, dé dansrage van de zeventiende eeuw, vindt hier zijn oorsprong. Daarmee is maar weer aangetoond dat deze verre uithoek een aardig woordje meespreekt als het op barokmuziek aankomt.