Marianne Koopman / John van Helvert

Sopraan en gitaar. Je verwacht een door en door Spaans programma, vol flamenco en aanverwante. Krijgen we dat ook?

De gitaar, die sinds eind achttiende eeuw grote delen van Europa en de rest van de wereld veroverde, was eeuwenlang een typisch Spaans instrument. In de rest van Europa gebruikten we liever de luit. Of beter gezegd: andere luiten, want de gitaar behoort ook tot de luitfamilie.

Met dat gegeven wordt het gitaarrepertoire flink uitgebreid. Stapels en stapels luitmuziek hebben we over, uit de zestiende, zeventiende en achttiende eeuw. Deze muziek - instrumentale stukken, maar vooral veel liederen - kun je vaak prima op gitaar spelen. Dat is dan ook precies wat Koopman en Van Helvert hier doen. We horen Dowland en Weiss, twee grootheden die elk op hun manier de luit van onsterfelijk repertoire hebben voorzien. Ook horen we Schubert. In zijn tijd kwam de gitaar buiten Spanje in de mode; als vrijgevestigd componist ontkwam hij niet aan de commercieel aantrekkelijke optie om gitaarmuziek te schrijven. Het tweede deel van het concert bestaat - toch - Spaanse muziek. Originele stukken, maar ook bewerkingen van Spaanse volksliederen en -dansen. Want ondanks de wereldwijde populariteit was het instrument nog altijd diep in de droge Spaanse bodem geworteld.