Negentiende- en twintigste-eeuwse idealen

Brahms was hét icoon van de hoogromantiek, Hindemith de coryfee van het neoklassicisme. In dit concert komen ze elkaar tegen.

Ze hebben elkaar niet bewust meegemaakt. En dat is waarschijnlijk maar goed ook, want ze hadden elkaar vast niet kunnen uitstaan. Brahms, de romanticus, voor wie elke maat gevoeld moest worden en die bovendien pijnlijk perfectionistisch met zijn stukken omging: geen noot mocht onze oren bereiken als Brahms er niet 100% tevreden over was. Hindemith, de provocatieve antiromanticus die de kamermuziek uit zijn mouw schudde, en die het ook helemaal niet kon schelen of zijn stukken eeuwigheidswaarde hadden: als ze maar goed waren voor die ene gelegenheid waarvoor ze geschreven waren.

Hebben ze nog iets gemeen? Zeker. Bij beiden is de kamermuziek het hart van hun oeuvre. Allebei vonden ze het belangrijk dat het solo-instrument optimaal tot zijn recht kwam, en allebei schreven ze voor een groot aantal verschillende ensembles. Die flexibiliteit, en die ruimte om uit te kiezen, maakt ze allebei geliefd bij kamermusici. Je mag er dus van uitgaan dat dit concert met liefde gebracht wordt!