New Blues for Piano (2000)

Pianist Marcel Worms houdt van de blues. Hij speelt het hier niet voor het eerst en zeker niet voor het laatst!

Marcel Worms is geen man voor grote, ambitieuze stukken, maar hij is helemaal in zijn element als klassieke muziek een bescheiden vorm aanneemt. Zo maakte hij al furore, als dat ... vurige woord het juiste is voor zulke bescheiden muziek, met de werken van Frederic Mompou. De muziek van het Interbellum is Worms' natuurlijke biotoop, zijn beginpunt.

In deze tijd flirtten veel klassieke componisten met 'lagere' muziek: cabaret, jazz, blues. Natuurlijk ging er altijd een kunstzinnig laagje overheen: een blues van Ravel klinkt nog heel anders dan een echte blues. Dit soort muziek ook nu nog gemaakt. Anno 2000 besluit Worms er een concert van te geven. Twintig blueses - van componisten uit de 'klassieke' traditie, maar ook van meer jazzgeoriënteerde mensen. Hij zoekt de grenzen van genres en conventies op door het concert in het BIMHuis te geven - niet in de Ysbreeker of het Concertgebouw, maar in het Amsterdamse jazzpodium. Het zorgt ervoor dat we met andere oren naar deze mengmuziek gaan luisteren.