Op het scherpst van de strijkstok

Voor dit concert hebben we, u kunt het zien, ons allerscherpste randje uitgekozen. Veel avantgardistischer wordt het bij ons niet.

We bedoelen niet dat dit programma vol zit met atonale wanklanken. Integendeel: de improvisatie waarmee Uitti het programma opent is welluidend zoals alleen een cello dat kan zijn. Nee, het is de aard van het geheel. Een klassiek musicus improviseert nooit, dat is bijna een belediging voor de Grote Meesters en hun Grote Meesterwerken. Frances-Marie Uitti blijft ver van dat knellende dogma: ze improviseert, zonder dat haar muziek iets met jazz te maken heeft. En wat ze tussendoor heeft geprogrammeerd, liegt er ook niet om. Cage, Feldman en ... December 1952 van Earle Brown - een partituur die de uitvoerende zo weinig houvast biedt dat een uitvoering feitelijk ook op een improvisatie neerkomt.