Op nieuw terrein

Met veel bombarie kwamen Frans Brüggen en de zijnen rond 1970 de muziekwereld opschudden. Zoals zij de achttiende-eeuwse muziek speelden, zo moest het. Punt.

Conventionele orkesten mochten helemaal geen Mozart en Haydn spelen, meenden ze, want die hadden moderne instrumenten en verkeerde technieken. Om die grove schande recht te trekken werd het Orkest van de Achttiende Eeuw opgericht.

Maar ook de generatie van de oudemuziekbeweging wordt ouder en verlegt zijn muzikale belangstelling. Langzaam maar zeker kreeg men in deze wereld ook belangstelling voor de negentiende eeuw, de eeuw die tot dan toe aan de oude orkesten voorbehouden was. In dit concert uit 1990 komen drie van de vier werken uit het begin van de negentiende eeuw. Beethovens overbekende Vijfde en zijn Coriolane-ouverture worden vergezeld door een ouverture van Mozart (Die Zauberflöte) en een symfonie van Haydn (de 104e). Voor beide componisten een van hun laatste werken - wat de kloof met Beethoven al wat minder groot maakt.

Nieuw zijn als Beethoven-dirigent en meteen zijn bekendste werk pakken, is dat een veilige keuze of juist overmoed? En overtuigen de esthetische keuzes van deze purist? U mag het, decennia na dato, zelf uitmaken.