Oud, nieuw en daar tussenin

Van Alfred Schnittke kon je alles verwachten. Hij werd het bekendste met zijn bijtend ironische, naar populaire muziek en oudere stijlen knipogende orkestwerken, maar hij had meer pijlen op zijn boog.

Zijn Suite im alten Stil, voor viool en piano, is eigenlijk opvallend lieflijk. Je kent hem langer dan vandaag, dus je denkt steeds dat de lieflijkheid hardhandig tot een eind wordt gebracht, maar dat valt eigenlijk best mee. In wezen heb je, inderdaad, het gevoel dat je luistert naar eerdere muziek. Geen gek idee daarom om het te combineren met Prokofjev en Ravel. Ook treffen we werk van de Japanner Somei Satoh aan, die in zijn composities gagaku-elementen in de Europese traditie integreert.