Plaatjes van studies

Van Rachmaninov wordt vaak gezegd dat hij minstens een halve eeuw te laat geboren is. Voor zijn populariteit heeft het allemaal niet uitgemaakt.

Aan Rachmaninovs lijf geen moderne polonaise. Veel verder dan Chopin en Brahms gaat hij niet. Rachmaninov lijkt dan ook een eenzame figuur te midden van vernieuwers als Schönberg en Stravinski. Maar de praktijk lag anders. In werkelijkheid waren er massa's componisten die de romantiek trouw bleven, die niets moesten hebben van rauwe klanken en boude experimenten. Maar zelden haalden ze het niveau van Rachmaninov. Rachmaninov is gewoon bekend gebleven omdat hij, als één van de weinige laatromantische dromers, uitblonk in wat hij deed.

De Études-tableaux opus 33 - niet te verwarren met de gelijknamige set opus 39 - schreef Rachmaninov in 1911. In eerste instantie gaf hij er zes uit; twee andere etudes uit dezelfde periode werden na zijn dood uitgegeven en worden tegenwoordig algemeen samen met de andere zes gespeeld. Zoals dat hoort met een etude, verkent ieder stukje een technisch probleem dat de pianist moet overwinnen. Maar het blijven natuurlijk concertetudes, die bedoeld zijn om muzikale beelden op te roepen. Plaatjes-etudes dus, études-tableaux.