'Plezier, zonder mombakkes'

'Plezier' is niet het eerste woord waaraan je denkt bij kunstliederen. Maar het kan best.

Schubert, Schumann, Wolf... het is prachtig allemaal maar er valt niet echt bij te lachen. De liederen kunnen over van alles gaan, maar dood, hartzeer en eenzaamheid voeren toch wel de boventoon. De tempo's zijn vaak laag, de melodieën vaak in mineur - aan het eind van een liedrecital ben je vaak wel aan een prozacje toe.

Vandaag gaat dat heel anders. De teksten zijn lichtvoetig van het begin tot het eind. Het begint al meteen met Tania Kross die luidkeels "I hate music!" zingt. Dat meent een van Nederlands grootste zangeressen natuurlijk niet. Net zomin als Leonard Bernstein, de componist, het meende. Ook Histoires naturelles, het dierencarnaval van Ravel, is heel wat anders dan Dichterliebe of Winterreise. Bob Zimmerman, al jarenlang een productief componist van toegankelijke muziek, doet er een hedendaags schepje bovenop.

Het geheel wordt aan elkaar gepraat door niemand minder dan Adriaan van Dis. Aan het eind wordt hij ook in de muziek betrokken - net als de zaal.