Rachel Mercer en Jelger Blanken

Franse muziek over de grens van twee eeuwen en drie tijdperken. Wat horen we: overeenkomsten of verschillen?

Celliste Rachel Mercer en pianist Jelger Blanken houden het overzichtelijk: in dit concert spelen ze alleen Franse muziek voor cello en piano. Vier redelijk bekende stukken trouwens, die de doorgewinterde concertganger wel kent. De oudste muziek op het programma is nog romantisch en komt van Fauré. Poulenc vertegenwoordigt een heel ander tijdperk. We zitten in de twintigste eeuw en het neoclassicisme, de koele nostalgie naar de lang vervlogen tijden van Mozart, regeert. Daartussenin troont Debussy, de aartsvader van het impressionisme - de stijl die de romantiek op haar kop zet in de zoektocht naar vernieuwing.

Hebben deze stukken iets gemeen? Ze zijn Frans. Alles wat we ons bij Franse kunst en cultuur voorstellen zit erin. Licht, fijnzinnig, soms melancholisch maar niet op het grote gebaar gericht. Te genieten als achtergrondmuziek maar ook prikkelend als je er ingespannen naar luistert. Muziek die altijd een grote schare liefhebbers heeft gehad en ook altijd veel mensen zal blijven behagen.