Revolutionair hofdienaar

Wil je een muziekminnende leek het belang uitleggen van Carl Philipp Emanuel Bach, dan kan dat het beste zo: hij was de belangrijkste overgangsfiguur tussen de barok van zijn vader en het classicisme van Haydn en Mozart.

Natuurlijk is de werkelijkheid gecompliceerder. De Berlijnse Bach is een muzikaal genie dat gemakkelijk op zichzelf kan staan. Vooral in zijn klavierwerken gaat hij revolutionair te werk. In deze werken is Carl Philipp Emanuel wat behoudender. Hij houdt vast aan de barokke vorm van de triosonate voor twee melodie-instrumenten en basso continuo. Alle vier hebben ze één of twee fluiten als solo-instrument, en dat is geen toeval. Bachs werkgever Frederik de Grote van Pruisen, de muzikaalste vorst van zijn eeuw, speelde dit instrument zelf. Bach zelf zal bij deze gelegenheid zeker aan het klavier hebben gezeten.