Rosenkrantzsonates deel 1

Bidden? Dat deed Biber liever met zijn viool!

De muziek van de zeventiende eeuw blijft voor veel mensen een gesloten boek. Terwijl ze volop genieten van achttiende-eeuwse meesters als Bach, Vivaldi, Mozart en noem ze allemaal maar op, hebben mensen toch moeite om de meesters van de eeuw daarvoor op te noemen. De muziek klinkt op het eerste gehoor ook een beetje vreemd: alsof er andere wetten heersen, alsof componisten nou net dat doen wat wij niet willen.

Inderdaad is de zeventiende eeuw een tijd van opbouw. Er was een heel nieuwe stijl, de barok, en de mogelijkheden daarvan werden nog volop verkend. Maar juist dat maakt de muziek zo spannend: het ruige randje, componisten die constant nieuwe dingen uitproberen, de durf om buiten gebaande paden te treden.

De Oostenrijkse violist Heinrich Ignaz Franz von Biber stond bol van de experimenteerdrang. Hij deed niets liever dan steeds weer nieuwe dingen te verzinnen om zijn publiek te verbluffen. Zijn Rozenkranssonates van Biber zijn daar een uitstekend voorbeeld van. In vijftien vioolsonates gaat hij verschillende episodes in het leven van Jezus langs. Elke sonate is zijn viool weer anders gestemd, en steeds weer laat hij andere kanten van zijn verbluffende techniek zien. In de beste katholieke traditie gaan uiterlijk vertoon en oprechte geloofsovertuiging een gelukkig huwelijk aan.

Op het Festival Oude Muziek 2004 voert het Cordaria Trio deze zeventiende-eeuwse evergreen in drie concerten uit. In dit concert horen we de eerste vijf sonates, afgewisseld door instrumentale stukken van Bibers (bekendere en minder bekende) tijdgenoten.