Na het Amsterdams Conservatorium komt ook een klasje van het Rotterdams Conservatorium in De Ysbreeker spelen.
Anders dan de Amsterdamse studenten, die compositie studeerden en dus hun eigen repertoire maakten, spelen deze Rotterdammers het werk van gevestigde componisten. Karlheinz Stockhausen, dan nog een levende legende, prijkt met twee werken op het programma, en ook zijn generatiegenoot Luigi Nono vinden we terug. Niet vanzelfsprekend, want deze grootmeesters van het modernisme werden anno 1986 ook een beetje als dinosaurussen gezien. Hun compromisloos moderne stijl was uit de mode. Nee, dan Robert Zuidam: met zijn ironische, postmoderne stijl was deze twintiger een kind van zijn tijd. Binnen een paar jaar zou hij wereldberoemd in Nederland worden. Barbara Woof komt van de concurrent: deze Australische verhuisde speciaal naar Nederland om bij Louis Andriessen in Den Haag te studeren. Jandirk Hoekstra komt wel uit eigen huis. De meeste mensen kennen hem niet als componist, maar wel als landschapsarchitect. Al met al een gemengd programma, geheel samengesteld uit (dan nog) levende componisten maar niet gebonden aan de een of andere voorkeur.
ensemble Rotterdams Conservatorium
ensemble Rotterdams Conservatorium: André Hemmers (saxofoon)
ensemble Rotterdams Conservatorium: Henk van Dijk (piano)
ensemble Rotterdams Conservatorium
ensemble Rotterdams Conservatorium o.l.v. Daniël Reuss
ensemble Rotterdams Conservatorium: Bernd Brackman (piano)
ensemble Rotterdams Conservatorium o.l.v. Arie van Beek
ensemble Rotterdams Conservatorium o.l.v. Peter Jan Wagemans