Ruim baan voor de fagot

De fagot, de knorrende grote broer van de hobo, blijft in ensembles en orkesten meestal op de achtergrond. Maar soms is het anders: dan krijgt hij een solorol.

Er waren al vroeg concerten voor het instrument. Mozart schreef er één, Vivaldi wel veertig. In de orkestliteratuur krijgt de fagot bijvoorbeeld een solorol bij Stravinski, in diens Sacre du printemps.

En toch... toch is het behelpen. Een fagottist wordt jaloers van het aantal stukken dat de hoboïst, fluitist of klarinettist voor het kiezen heeft. Daarom is er in de twintigste en eenentwintigste eeuw gezorgd voor een groot aantal nieuwe composities waarin de fagot mag schitteren. Marieke Stordiau voert er hier, met pianiste Marjolein Bakker, een paar uit. Het repertoire bestaat vooral uit op dat moment (1987) nog levende componisten. We horen werk van de redelijk behoudende Joop Voorn (1932-2021), van de avant-gardegrootheid John Cage (1912-1992) en van Chiel Meijering, de destijds snel opkomende huisclown van de Nederlandse muziek. Hij haalt inspiratie uit de stripfiguur Betty Boop. Uiteindelijk eindigt het concert conventioneel met een arrangement van Schuberts Arpeggione-sonate.