Strijkersensemble Amsterdam

Twee werken uit het ijzeren repertoire. Eentje echt overbekend, eentje net wat onderbelicht.

De Lente van Vivaldi, het eerste van zijn Vier Jaargetijden - wat moeten we daar nog van zeggen? Weinig stukken hoor je zo vaak op de radio, als sfeermuziek of desnoods als reclamejingle. Van Vivaldi's 600 concerten is dit het populairste - wat ongetwijfeld te maken heeft met de levendige manieren waarop Vivaldi ontluikende bloemen en vogelgeluiden schildert. Elke violist wil dat een keer gespeeld hebben, en publiek is er voor deze evergreen altijd wel te vinden.

Het Twaalfde pianoconcert van Mozart is niet zo platgespeeld. Dat stelt ons in staat wat onbevangener te luisteren: we weten niet voortdurend precies wat er komt. Samen met het elfde en het dertiende pianoconcert vormt dit concert een keerpunt in Mozarts werk. In een brief aan zijn vader schreef hij: "Deze concerten houden het midden tussen te moeilijk en te gemakkelijk. (...) Hier en daar valt er alleen voor kenners voldoening uit te halen, maar altijd zo dat niet-kenners er tevreden mee kunnen zijn zonder dat ze weten waarom." Muziek voor kenners én liefhebbers; Mozart had, net als Vivaldi, zijn gouden formule gevonden. Schatrijk en alom gewaardeerd werden ze, en ook nu nog halen wij, kenners en liefhebbers, voldoening uit deze tijdloos briljante muziek - of we nou weten waarom of niet.