Taborn en Honing

Jazzmuzikanten moeten het kunnen: een combo vormen met muzikanten die ze nooit eerder ontmoet hebben.

Zouden Craig Taborn en Yuri Honing elkaar ooit wel hebben horen spelen, voor ze aan dit project begonnen? Zouden ze uitgebreid cd's hebben uitgewisseld om elkaars stijl te leren kennen? Of hebben ze vlak voor dit concert even drie kwartier samen gezeten om kort te bespreken wat ze gingen doen? Het samenspel is in elk geval meesterlijk: de Amerikaanse pianist en de Nederlandse saxofonist spelen geen moment langs elkaar heen. De vorm klinkt dan weer heel geïmproviseerd: die is er niet. Het kan zijn dat ze werken vanuit van tevoren afgesproken modellen, maar de luisteraar valt het niet op, zo natuurlijk komt het er allemaal uit. Het idioom is niet erg jazzy; de heren lijken zich meer te richten op vroege avant-garde meesters als Debussy en Schönberg.