Traditionele en nieuwe muziek uit China

Na onze reis door het Midden-Oosten gaan we nu nog verder weg.

Het Tropentheater hield in 2004 een festival rond oosterse muziek. In de eerste drie concerten was het duidelijk wat daaronder viel: muziek uit het Arabisch-islamitisch cultuurgebied. Zwierige lijnen, vreemde toonladders vol van kwarttonen en verdroomde beelden van duizend-en-een nacht. Maar de Zijderoute liep verder naar het oosten. Waar kwam al die zijde vandaan, die langs deze woestijnwegen werd verhandeld? Juist, uit China!

In China hadden en hebben ze heel andere muziek dan in het Midden-Oosten. Waar de Arabische muziek grossiert in kwarttonen gebruiken de Chinezen juist minder tonen dan wij westerlingen: nooit meer dan vijf per octaaf. Net als de Arabieren (en net als wij) kennen de Chinezen ook luiten en violen. Andere instrumenten, zoals de sheng en de suona (minitrompet), zul je buiten China minder gauw tegenkomen. De doordringende klank van de suona herinnert ons aan iets anders: de Chinezen houden van hoog. Waar andere muziekculturen nog weleens met diepe basinstrumenten werken, speelt Chinese muziek zich zoveel mogelijk in de hoogte af. Muziek is tenslotte voor de oren, niet voor de kuiten. Je kunt het maar beter van de vogels leren dan van de rommelende draak.