Tussen tegenpolen

Een eeuw aan Nederlandse kamermuziek, in vijf werken. Werken die weinig met elkaar gemeen lijken te hebben.

Jan van Gilse, wiens Trio het concert opent, en Willem Pijper, die met zijn Eerste vioolsonate het hekje toedoet, waren tegenpolen, om niet te zeggen: gezworen vijanden. Over alles wat met muziek te maken had, waren ze het oneens. Elkaars muziek vonden ze niets - Van Gilse bleef zijn leven de Duitse romantiek trouw, terwijl Pijper vol aansloot bij de nieuwste modes - en als Pijper (ook recensent) weer eens een concert mocht bespreken van Van Gilse (ook dirigent), stond de toon van de recensie al vast.

Maar goed dat er drie componisten tussen zitten! Deze componisten hebben iets meer gemeen. Tristan Keuris en Jacob ter Veldhuis bijvoorbeeld, die hadden best met elkaar kunnen opschieten als ze tijdgenoten waren. Allebei hanteerden ze een lichte, toegankelijke stijl zonder zich aan de altijd aanwezige smaakpolitie te storen. Hoewel, licht... Van Keuris horen we een vroeg werk, uit 1973 nog. De o zo fantasierijke titel luidt Muziek. Dit is nog niet de Keuris van de jaren tachtig en negentig, die zo mooi melodisch kon schrijven. En van Ter Veldhuis horen we het strijkkwartet Postnucleair winterscenario. De muziek is licht verteerbaar, de thematiek bepaald niet. Maar is dat vaak niet de allerbeste muziek?