Veranderlijke pracht

We zouden de naam van het ensemble boven dit concert kunnen zetten, of iets in de geest van "tussen renaissance en barok". Maar dan zouden we geen recht doen aan de bloedstollende pracht van deze muziek.

Twee eeuwen lang had de renaissance hoogtij gevierd. Twee eeuwen lang goddelijk mooie muziek met harmonieuze drieklanken en steeds verder verfijnde regels rond het contrapunt - alles met goed getrainde koren. Vijf generaties Bourgondiërs en één generatie Italianen, culminerend in de persoon van Giovanni Pierluigi Palestrina.

Toch kregen sommigen er tegen 1600 genoeg van. In Venetië begon men orkesten voor te schrijven in de kerkmuziek. Bovendien kwamen er genres op als de opera en de cantate, waarin er maar één stem boven een instrumentale begeleiding klonk. Dat werd de muziek van de zeventiende eeuw. Maar kerkmuziek in die stijl, dat konden veel mensen zich niet voorstellen. Claudio Monteverdi, de grote meester van de vroege barok zoekt in zijn Mariavespers naar een compromis. Er zit ouderwetse polyfonie in, nieuwerwetse monodie, instrumentale gedeeltes en zelfs Gregoriaans. Dat het meer is dan een slap compromis, dat heeft de tijd wel bewezen. Vierhonderd jaar later vallen we nog steeds massaal voor de veranderlijke pracht van deze vespers.