Een klassiek verhaal - gedanst, geklonken of verteld?
Ballet is in de klassieke muziek altijd een ondergeschoven kindje geweest. Tenminste: bij de meeste componisten die de muziekgeschiedenis hebben gemaakt. Iedereen kent de balletten van Tsjaikovski en Stravinski, en in een Franse opera is het ballet ook vaste prik. Maar de grote meesters uit Duitsland en Italië? Die hebben het genre links laten liggen. Toch?
Niet helemaal. Bij Beethoven, een componist die kan gelden als de grootste van allemaal (die discussie voeren we graag ergens anders), vinden we Die Geschöpfe des Prometheus. Een ballet in twee bedrijven rond de Titaan die volgens de Griekse mythologie het vuur stal en de mens schiep. Alleen: weinig mensen weten dat het een ballet is. Dat is niet zo vreemd, want de choreografie erbij is verloren gegaan.
Je kunt natuurlijk een nieuwe serie dansen erbij schrijven, maar de praktijk leert dat weinig mensen daarop zitten te wachten. Balletliefhebbers en Beethovenliefhebbers hebben niet zoveel overlap. Een ander idee is om er een verhaal bij te vertellen. En wie kun je daar beter voor strikken dan Ilja Pfeiffer? Een schrijver in opkomst (anno 2006), die niet terugschrikt voor het grote gebaar en zijn interesse in de klassieke oudheid niet onder stoelen of banken steekt. Pfeiffers verhaal, Vuur, wordt voorgedragen door acteur Hans Kesting. Voor de gelegenheid is Beethovens orkestpartituur gearrangeerd tot een intiem ensemble van twee violen, altviool, cello en contrabas. Plaats delict is het al even klassieke Felix Meritis.