Jazzgitaar? Dan denken we aan Django Reinhardt. Of aan Grant Green, die de elektrische gitaar in de jazz acceptabel maakte.
In Nederland hebben we Wim Bronnenberg, die we hier in een concert van 14 mei 2000 kunnen horen. Dat de elektrische gitaar nog steeds een rockstempel draagt, blijkt wel uit de titel van het eerste nummer. Maar er is ook " Tre per quattro" , met zijn Brubeckiaans complexe maatverdeling. "Time of the Gypsies" kunnen we ongetwijfeld als een indirecte hommage aan Reinhardt en zijn navolgers opvatten.
Wim Bronnenberg, gitaar; Anne Thomas, zang; Allessandro di Liberto, piano; Anton Drukker, bas; Joost Lijbaart, drums
Wim Bronnenberg, gitaar; Anne Thomas, zang; Allessandro di Liberto, piano; Anton Drukker, bas; Joost Lijbaart, drums
Wim Bronnenberg, gitaar; Anne Thomas, zang; Allessandro di Liberto, piano; Anton Drukker, bas; Joost Lijbaart, drums
Wim Bronnenberg, gitaar; Anne Thomas, zang; Allessandro di Liberto, piano; Anton Drukker, bas; Joost Lijbaart, drums
Wim Bronnenberg, gitaar; Anne Thomas, zang; Allessandro di Liberto, piano; Anton Drukker, bas; Joost Lijbaart, drums
Wim Bronnenberg, gitaar; Anne Thomas, zang; Allessandro di Liberto, piano; Anton Drukker, bas; Joost Lijbaart, drums