Wonderkind zingt aan het klavier

Wat hebben Mozart, Schubert en Mendelssohn gemeen? Meerdere dingen, maar in de eerste plaats een ongehoord melodisch talent.

'Lieder ohne Worte' noemde Mendelssohn zijn lyrische pianostukken die niet in het stramien van de sonate of van een of andere dans pasten. De boodschap is duidelijk: de melodie staat voorop, en net als een zanger moet de pianist die brengen met alle expressie die in hem is.

Mozart en Schubert schreven geen Lieder ohne Worte. Tenminste, ze gebruikten de term niet. Maar evengoed schreven ze talloze stukken die die naam dubbel en dwars verdienen. Allebei zijn het echte geweldenaars als het op de melodie aankomt. Een melodie moet niet alleen passen en bevredigen, ze moet een levend wezen worden, de luisteraar in verrukking brengen, het stuk doen zweven tot recordhoogte. Bijna elk stuk dat ze schreven werd zo een lied zonder woorden.

In dit concert horen we de destijds vijftienjarige Kit Armstrong. Het Amerikaans-Taiwanese wonderkind verandert, met een aantal collega's, ijzeren repertoire in gouden repertoire en houdt en passant meteen een eigen compositie boven de doopvont. Een vrolijke hommage aan de Duitse romantische traditie - daar hoeven we niet aan te twijfelen.