Zachte tegenpolen

Dit is een concert met twee gezichten. Een confrontatie tussen twee muziekwerelden. Gelukkig ervaart de luisteraar niet het minste geweld.

Kathinka Minzinga en Noortje Krämer brengen liederen uit het Interbellum. De componisten horen tot de neoklassieke stroming: ze moesten niets hebben van de romantiek, maar waren ook niet bovenmatig geïnteresseerd in vernieuwing en experiment. Bij Hendrik Andriessen (vader van Louis, die nu bekender is) en Henriette Bosmans horen we dan ook sobere melodieën in een heldere textuur. Er zitten wel wat prikkelende dissonanten in, maar op een spijkerbed word je zeker niet gelegd. Ook niet bij Manuel de Falla, die zijn muziek sterk kruidt met Spaanse folklore.

Jean Sibelius bleef de romantiek grotendeels trouw. Het leverde hem bakken kritiek op van 'weldenkende' critici en medecomponisten, maar bij het publiek was hij razend populair. Zijn werk heeft de tand des tijds uitstekend doorstaan. In dit concert zijn de liederen van Sibelius een mooie brug naar het laatste deel van dit concert. Hierin schieten we terug naar het begin van de negentiende eeuw.