Zang uit vele eeuwen

Een liedrecital beperkt zich meestal tot de negentiende en vroege twintigste eeuw. Maar dat hoeft natuurlijk niet.

Bariton Wout Oosterkamp en pianist Theo Bles doen iets wat puristen niet goedkeuren maar wij wel: ze brengen liederen van Italiaanse barokcomponisten. Van Giulio Caccini bijvoorbeeld. En waarom ook niet. Deze componist stond rond 1600 aan de wieg van de barok met zijn monodische gezangen: liederen voor één stem en een paar akkoorden. Dat kan best met een piano. Ook Durante (hoogbarok) en Falconieri (laatbarok) hanteren dat principe nog.

Dan maken we een sprong naar Duitsland en de negentiende eeuw. Er komt een nieuw type lied op: geïnspireerd op het volkslied, en met een sterk literaire inslag. Beethoven geeft een aanzet met de cyclus An die ferne Geliebte, maar bij Schumann is het genre echt tot bloei gekomen. Oosterkamp zingt diverse liederen van hem, die niet eens zijn bekendste zijn.

Tot slot gaan we naar de twintigste eeuw. Met Claude Debussy zitten we in een typisch Franse klankwereld die in alles het tegendeel van Schumann lijkt. Met Robert Heppener is ook de Nederlandse muziek bedacht.