Zephyr Kwartet + Wiek Hijmans

De zinnebeelden van klassiek en rock nemen het tegen elkaar op!

Het is bepaald geen logische combinatie: het eerbiedwaardige strijkkwartet in één concert met de elektrische gitaar. Het gelaagde, verfijnde geluid met indrukwekkende traditie van het strijkkwartet lijkt onverenigbaar met de hypermannelijke schreeuwlelijk die de elektrische gitaar is.

Maar veel componisten proberen het wel. Gewoon omdat ze met allerlei muziek groot zijn geworden en het niet willen scheiden. Zo'n componist is bijvoorbeeld Chiel Meijering. Duidelijk geweld in het bad van de klassieke muziek, maar gesmeed uit popmuziekijzer. Zo'n componist die de stukjes bij tientallen op een dag schrijft als het moet. (En ze vaak ranzige titels meegeeft als "Get it while it's HOT!!") Die hoort hier natuurlijk wel thuis.

Maar Tristan Murail? Een pionier van de spectrale muziek, die typisch Franse stijl waarin de boventoonreeks zonder concessies aan de grondslag ligt van de componeermethode? Murail schreef in 1984 Vampyr! voor gitaar solo. En reken maar dat het lekker rockt! Dit werk kunnen we met evenveel zekerheid aan een progressieve rockliefhebber aanbevelen als aan een ingewijde in de hedendaagse muziek.