FOM 14: Blaasmuziek voor keizer Ferdinand I

De link met Habsburg zoekt het blazersensemble Capella de la Torre o.l.v. Katharina Bäuml bij de muziekminnende keizer Ferdinand I. Muziek afkomstig van zijn hofkapelmeesters vormt de kern van het programma. Maar Capella blinkt uit in de stukken rondom de kern.

Dinsdag 2 september 2014, St.Willibrordkerk, Utrecht

Capella de la Torre olv. Katharina Bäuml

door Hanna Den Hollander

Het programma bestaat grofweg uit drie delen: In het eerste deel wordt met een fanfare en een lofzang meteen de sfeer van een hofkapel goed neergezet. In gedachten zie ik de Habsburgse adel binnenschrijden op een feest. De keuze voor dat repertoire past goed bij het geluid van de blazers. Wat meteen opvalt is het slagwerker. Hij bespeelt meerdere slaginstrumenten en door het doorgaande getrommel krijgt de muziek een drive die het publiek duidelijk enthousiast maakt.

Het tweede deel cirkelt rond de mis van Jacobus Vaet, een Belgische componist die kapelmeester werd aan het hof van Ferdinand. De Missa "Tityre, tu patulae" is bijzonder, omdat hij gebaseerd is op het wereldse motet "Tityre, tu patulae" van Orlandus Lassus. Een liefdeslied door een mis heen weven, het is een gedurfde compositie. Leuk ook dat het motet van Lassus eerst wordt gezongen, en daarna de mis. Je kunt meteen de connectie tussen de twee stukken horen. Ook wordt in dit deel duidelijk dat de drie zangers het materiaal goed beheersen.

Volgens het programmaboekje is dit de kern van het programma. Zo klinkt het echter niet. Hoe goed uitgevoerd ook, het materiaal is een beetje saai. Drie geestelijke werken, een motet van Lassus, dit heb ik vaker gehoord. De Capella voegt daar niets aan toe.

Hoe anders is dat in het derde deel van het concert, dat voornamelijk uit dansen bestaat. De muzikanten hebben er duidelijk zelf lol in en de muziek begint te swingen. Ze leven zich uit met tempo en dynamiek, en hun spel wordt losser. Er komt een mondharp aan te pas, een drumsolo, en het samenspel lijkt alleen maar beter te worden. Het sfeer komt zo goed over dat na een triomfantelijke klap op de trommel aan het eind van een prachtig lied een deel van het publiek zelfs hardop begint te lachen. In het laatste lied vertelt Capella de la Torre dat muziek droevigen vrolijk maakt, en dat maken ze helemaal waar.

Het applaus klinkt rijkelijk en de toegift gaat nog even in dezelfde sfeer door.

Capella de la Torre valt op door hun swingende manier van brengen. Oude muziek is bij hen niet iets statisch, maar iets levends waar je eigenlijk het liefst op wil dansen. De toevoeging van een slagwerker, die bij veel andere ensembles ontbreekt of minder aanwezig is, speelt daar een grote rol bij. In het repertoire rondom hun hoofdonderwerp durven ze vrijheid te nemen, en daarin blinken ze uit.

Capella de la Torre dient een prima hoofdgerecht op, maar het voorgerecht en het toetje zijn zo heerlijk dat het compleet in het niet valt.